Δεν χρειάστηκαν αεροπλανοφόρα, ελικόπτερα ή μυστικές επιχειρήσεις. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απήχθη δημοσίως, με το φως της ημέρας και, το πιο εντυπωσιακό: δεν αντιστάθηκε. Αντιθέτως, μπήκε μόνος του στο όχημα που τον απομάκρυνε από τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και –κυρίως– από τα συμφέροντα της χώρας που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Ads Ενας πρωθυπουργός χώρας που επικαλείται καθημερινά το διεθνές δίκαιο για να αμυνθεί απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, αποφάσισε ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Δηλαδή την απροκάλυπτη επέμβαση των ΗΠΑ σε μία τρίτη χώρα και την απαγωγή του προέδρου της, για να της κλέψουν το πετρέλαιο. Ads Διαβάστε: Μητσοτάκης / Σφοδρές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης στη δήλωσή του για την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα
Έχουμε μια πολιτική «α λα καρτ» νομιμότητας: το διεθνές δίκαιο είναι χρήσιμο όταν αφορά την Ελλάδα, περιττό όταν ενοχλεί τους ισχυρούς συμμάχους. Κάπως έτσι, η χώρα που επικαλείται τον ΟΗΕ σε κάθε ευκαιρία, ανακαλύπτει ξαφνικά ότι δεν είναι η ώρα για τέτοιες λεπτομέρειες. Πρώτα ο Τραμπ μετά οι αρχές – αν περισσέψει χρόνος. Ads Για να του ρίξει ο Τραμπ μια ματιά, ο κ. Μητσοτάκης είναι πρόθυμος να εξευτελιστεί. Τα ίδια έκανε και με τη γενοκτονία στη Γάζα και το παλαιστινιακό, όταν θα αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης αλλά -πάλι- δεν ήταν η ώρα. Ads Διαβάστε: Στέλιος Κούλογλου / Μητσοτάκης, ο ραγιάς
Το πρόβλημα δεν είναι ο εθελοντικός αυτό-εξευτελισμός του πρωθυπουργού. Είναι ότι προσβάλλει τη χώρα.
Η αντιπολίτευση, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και τη Νέα Αριστερά, μίλησε για ντροπιαστική, κυνική και επικίνδυνη στάση. Και έχουν δίκιο γιατί περιγράφουν το προφανές: όταν νομιμοποιείς το «δίκαιο του ισχυρού» στη Βενεζουέλα, το νομιμοποιείς και στο Αιγαίο, και στην Κύπρο, και οπουδήποτε αλλού κάποιος αποφασίσει ότι «δεν είναι η ώρα» για κανόνες.
Ιδίως όταν η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εκεί όπου υποτίθεται ότι δεν πας για να κάνεις τον καλό μαθητή της Ουάσιγκτον, αλλά για να υπερασπίζεσαι αρχές. Εκτός αν η νέα εθνική στρατηγική είναι να ελπίζουμε ότι, όταν έρθει η σειρά μας, κάποιος ισχυρός δεν θα πει κι αυτός ότι «δεν είναι η στιγμή» να σχολιάσει.
Η εθελούσια απαγωγή του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έγινε από ξένες δυνάμεις. Και δεν είναι απλώς πολιτικός κυνισμός και ραγιάδικη υπόκλιση στον Τραμπ. Είναι στρατηγική μυωπία. Γιατί οι χώρες χωρίς αρχές, αργά ή γρήγορα, μένουν και χωρίς συμμάχους και χωρίς επιχειρήματα, όταν τα χρειάζονται περισσότερο.