Η διαγραφή των φοιτητών είχε ήδη προαναγγελθεί από τον κ. Μητσοτάκη ως μία από τις δύο μεγάλες…«μεταρρυθμίσεις» που κατάφερε η κυβέρνηση το 2025. Για αυτό και η αρμόδια υπουργός Παιδείας και ο υφυπουργός της, έσπευσαν να πανηγυρίσουν για αυτή τη μεγαλοπρεπή τρύπα στο νερό.
Τα επιχειρήματα είναι αδύναμα. Η κ. Ζαχαράκη έφτασε να πει ότι το μέτρο βοηθάει και τους διαγραμμένους, «που έμεναν εγκλωβισμένοι, χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τις σπουδές τους». Τώρα η γενναία κυβέρνηση τους απελευθέρωσε. Φτου ξελευθερία.
Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι τα Πανεπιστήμια δεν μπορούσαν να κάνουν προγραμματισμό. Μα την εποχή των υπολογιστών είναι εξαιρετικά εύκολο να βρεθεί πόσοι φοιτητές είναι ανενεργοί για χρόνια, ώστε να γίνει με τους υπόλοιπους ο όποιος προγραμματισμός.
Γιατί στην πραγματικότητα τα Πανεπιστήμια αυτό που χρειάζονται είναι κονδύλια για την έρευνα, επιστημονικό προσωπικό με αξιοπρεπείς απολαβές, υλικοτεχνική υποδομή και μέριμνα για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες.
Δεν έχουμε αντίρρηση γενικώς με την τακτοποίηση των αρχείων. Καλό θα ήταν να το κάνει η κυβέρνηση και με τους εκλογικούς καταλόγους, ώστε κάποτε να μάθουμε το πραγματικό ποσοστό όσων ψηφίζουν.
Αλλά δεν πιστεύουμε ότι οι εκκαθαρίσεις στα Πανεπιστήμια μπορεί να γίνουν σωστά από μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να ξεχωρίσει δυό γαϊδάρων άχυρα, ενώ εχθρεύεται και τους φοιτητές για τους γνωστούς ιστορικούς λόγους (για περισσότερες πληροφορείς αποταθείτε στον κ. Αδωνι Γεωργιάδη).
Πριν μία εβδομάδα, υπέπεσε στην αντίληψη του Τvxs το παρακάτω περιστατικό. Στην συνέλευση του διδακτικού προσωπικού στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, εμφανίστηκε ένας κύριος περίπου τριάντα και κάτι ετών και ζήτησε το λόγο.
Συστήθηκε ως Τρύφωνας Α. και διηγήθηκε την περίπτωση του αδελφού του που ήταν υπό διαγραφή στη Νομική Σχολή. Η περίπτωση είχε ήδη μαθευτεί μέσω μιας φοιτητικής παράταξης, που έκανε παράσταση διαμαρτυρίας στη Γραμματεία της Νομικής για την υπόθεση.
Από όσα είπε ο κ. Τρύφωνας, η οικογένεια έχασε τον πατέρα, ο αδελφός του επηρεάστηκε πολύ έντονα ψυχολογικά, αρρώστησε και νοσηλεύτηκε σε δημόσια νοσοκομεία (ψυχιατρικές κλινικές δημόσιων νοσοκομείων).
Αυτές οι περιπτώσεις εξαιρούνται των διαγραφών, σύμφωνα με τον νόμο. Ειδικά όταν υπάρχουν παραστατικά νοσηλείας από δημόσια νοσοκομεία. Αλλά η ερμηνεία που δίνει ο Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Παναγιώτης Γκλαβίνης, στενός συνεργάτης του υφυπουργού παιδείας Νίκου Παπαιωάννου, είναι ότι και σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να εξασφαλίζονται ‘αθροιστικά όλα τα κριτήρια’ για μη διαγραφή.
Τα σχετικά στοιχεία είναι διαθέσιμα, για όποιον αρμόδιο θα ενδιαφερόταν να διορθωθεί μία πιθανή αδικία. Θεωρούμε μάλλον απίθανη την παρέμβαση, από αξιωματούχους μίας αναίσθητης κυβέρνησης που καταστρέφει τα μεγάλα (τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, το Ταμείο Ανάκαμψης, τους θεσμούς του Κράτους Δικαίου κλπ). Και έχει να επιδείξει δύο μεγάλα επιτεύγματα για το 2025, σύμφωνα με τον ίδιο τον πρωθυπουργό: τις διαγραφές των φοιτητών και το αλκοτέστ.
Αν και σωστά, τα πρόσφατα μέτρα αυστηροποίησης του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας σχετίζονται περισσότερο με τις πιέσεις των ασφαλιστικών εταιρειών, με τις οποίες ο κ. Μητσοτάκης συνδέεται στενά, παρά με τη φροντίδα για τη ζωή των πολιτών. Μετά την πανδημία, τα τροχαία ατυχήματα έχουν πολλαπλασιαστεί όπως και τα διαβήματα των εταιρειών στον «φίλο πρωθυπουργό».
Το τερπνόν μετά του ωφέλιμου, επιδιώκει η κυβέρνηση και με τις διαγραφές των φοιτητών. Το Μέγαρο Μαξίμου επιδιώκει να ικανοποιήσει ένα τμήμα των συντηρητικών ψηφοφόρων που πίστευε παλιότερα ότι οι φοιτητές είναι τεμπέληδες.
Δεν έχει καταλάβει ότι το στερεότυπο αυτό είναι ξεπερασμένο. Όλες οι οικογένειες ξέρουν κάποιο νέο παιδί, αγόρι ή κορίτσι, που πήρε μεταπτυχιακό αλλά δουλεύει γκαρσόνι. Στη χώρα του καφέ.