Ελευθερία σημαίνει να είσαι αυτός που είσαι. Μπορείς;

Να είσαι αυτός που είσαι. Όχι να είσαι για να αρέσεις, ούτε για να φαίνεσαι κάτι διαφορετικό από ό,τι κι αν είσαι γιατί έχεις δει ότι έχει πέραση. Όχι. Θα τα κάνεις αυτά μέχρι ενός σημείου. Μέχρι να καταλάβεις πως… δεν έχουν κανένα νόημα.

Η ελευθερία είναι προνόμιο του ειλικρινή. Του τίμιου με τον εαυτό του και κατ’ επέκταση με τους ανθρώπους γύρω του. Η ελευθερία είναι δικαίωμα και όχι πολυτέλεια όπως χρόνια ολόκληρα μας έκαναν να πιστέψουμε. Δεν διεκδικείται, βιώνεται. Και για την ακρίβεια, είτε βιώνεται, είτε όχι.

Ήταν λάθος όλοι αυτοί που το τελευταίο πράγμα που μας δίδαξαν είναι να… είμαστε ο εαυτός μας. Είχανε βλέπεις άλλες προτεραιότητες στα βιβλία τους για να μας εκπαιδεύσουν. Να μάθουμε ιστορία, να κάνουμε το σταυρό μας, να υποτασσόμαστε και άλλα τόσα που τα ξέρεις κι εσύ καλά. Ας μη σε ζαλίζω. Τόσα ξέρανε, τόσα λέγανε, τόσα κάνανε και σβήσανε και τελικά δε ζήσανε. 

Πόσο κρίμα να μη ζεις, δε νομίζεις; Πόσο κρίμα να αφήνεσαι σε μια ροή – φούσκα ζωής και εν τέλει να μην απολαμβάνεις. Εν τέλει να σε χάνεις, να μη βιώνεις, να μην είσαι πραγματικά εκεί. Στη ζωή. Να πηγαίνεις με τα γούστα των άλλων, να δέχεσαι αφιλτράριστα συμβουλές γιατί «οι άλλοι ξέρουν καλύτερα», να φοβάσαι ότι τελικά… κατά πόσο μπορείς, ή είσαι αρκετός;

«Για να μείνει μαζί σου πρέπει να νιώθει ασφάλεια. Μη βγαίνεις τόσο συχνά με τις φίλες σου, θα νομίζεις ότι κάνεις άλλα…», «Για να κερδίσεις τη δουλειά, πούλα τον εαυτό σου. Παίξτο και λίγο…», «Νομίζω δίνεις πολλή βαρύτητα στο χρόνο με τον εαυτό σου. Η ζωή είναι εκεί έξω! Βγες, κοινωνικοποιήσου, τσίτωσε. Η ζωή είναι ωραία! Get a life!».

Καλησπέρα. Πάντα όσοι είναι έξω από το χορό, χορεύουν ωραία με τους ρυθμούς τους, με τις απόψεις τους, με την κριτική τους, με τα ακατάπαυστα λογύδριά τους άπαξ και θέλουν να σε κουράρουν. Όμως αλήθεια, κάτσε σκέψου… κατά πόσο τα έχεις αυτά ανάγκη;

Πόσο καλύτερα ξέρουν οι άλλοι από εσένα τι θες εσύ για σένα; Πόσο πραγματικά μπορούν να σε «βοηθήσουν» και πως; Στην τελική το ζήτησες; Με ξεπερνάει η γκουροφάνεια. Ξαφνικά όλοι μας γίναμε φωστήρες, μεσσίες.

Ας κοιτάξουμε λίγο την καμπούρα μας και εν τέλει ας την αποδεχτούμε, ας την αγαπήσουμε και ας γιορτάσουμε το γεγονός ότι δεν είμαστε τέλειοι. Είναι υπέροχο. Άνθρωποι είμαστε, όχι θεοί. Καλύτερα έτσι… Σκέψου αν ήσουν θεός πόσες κατάρες θα ‘τρωγες με όλα όσα παίζουν εκεί έξω.

Γι’ αυτό σου λέω. Να είσαι τίμιος με σένα. Να είσαι ειλικρινής με σένα. Να σε ακούς. Να ακούς το σώμα σου, τα καμπανάκια του, τις ορμές του, τα φρένα του. Να ζεις μέσα από εσένα για σένα και το όλον. Το όποιο όλον έχεις επιλέξει. Να επιλέγεις. Δεν είσαι ψόφιο ψάρι για να πηγαίνεις όπου πάει το κύμα.

Να είσαι εσύ. Μπορείς; 
 

Αφήστε μια απάντηση