|
H εθνική μας παιδεία αμφισβητείται, βάλλεται, απειλείται. Το διαπιστώνει ο λαμπρός Μεσσήνιος, ο οποίος υπόσχεται, όταν αναλάβει την εξουσία (μπρρ…), να ενισχύσει τον εθνικό της χαρακτήρα. Το διαπιστώνει ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ο αγλαός (“εντός ρέει”) Ευριπίδης Στυλιανίδης που αμέσως ξεσκέπασαν τη συνωμοσία που κρύβεται πίσω από την κατάργηση του «Εθνικής» στο όνομα του Υπουργείου....
Το διαπιστώνει η ΠΕΑΕΛ, το Αντίβαρο και ο Νεοκλής Σαρρής, εντάσσοντας την υπονόμευση της παιδείας μας στο πλαίσιο του σχεδίου για τον εποικισμό της χώρας. Για του λόγου το ασφαλές ας δούμε 10 προδοτικές πτυχές του ζητήματος, ώστε να καταλάβουμε την έκταση του ολέθριου εκπαιδευτικού αφελληνισμού:
Τα παιδιά διδάσκονται αποκλειστικά σχεδόν ελληνική ιστορία, με έμφαση στην αρχαία (και ιδίως στον 5ο π.Χ αιώνα) και χωρίς καμία επαφή με οποιοδήποτε γεγονός συνέβη μετά το 1922.
Η διδασκαλία των θρησκευτικών (η κατήχηση μάλλον) είναι υποχρεωτική, δυο φορές τη βδομάδα, από την Δ΄ δημοτικού ως την Γ΄Λυκείου, χωρίς, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων, τη δυνατότητα απαλλαγής και χωρίς -φυσικά- καμία εναλλακτική.
Τα εικονίσματα παραμένουν ακλόνητα στη θέση τους σε κάθε σχολική αίθουσα, ενώ παράλληλα τελείται υποχρεωτικά, καθημερινά μαζική πρωινή προσευχή.
Οι μεταξικής προέλευσης μαθητικές παρελάσεις επαναλαμβάνονται στανικά, κοστίζουν χρήματα και χρόνο και προκαλούν έριδες κάθε χρόνο.
Τα αρχαία ελληνικά διδάσκονται από την πρώτη γυμνασίου, με συνέπεια τα παιδιά να ξέρουν και χειρότερα νέα και χειρότερα αρχαία, όπως αποδεικνύεται κάθε χρόνο.
Η ευρωπαϊκή λογοτεχνία παραμένει εξορισμένη από τις σχολικές αίθουσες, παρά την έκδοση πριν από λίγα χρόνια ενός εξαιρετικού εγχειριδίου για τη Β΄Λυκείου.
Η φιλοσοφία είναι ταυτισμένη απλώς με τις στεγνές, λέξη προς λέξη, μεταφράσεις του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στο μάθημα των αρχαίων. Ουδείς λόγος για κάτι πέραν των Ελλήνων (άλλωστε τα έχουν πει όλα). Ντεκάρτ, Σπινόζα, Χέγκελ, Καντ, Νίτσε άγνωστες λέξεις…
Η ιστορία τέχνης της δύσης, αλλά και ο,τιδήποτε έχει τον προσδιορισμό «ευρωπαϊκό» έχει από ελάχιστη έως καμία σχέση με τα αναλυτικά προγράμματα.
Οι εθνικοί μύθοι παραμένουν ακλόνητοι: κρυφά σχολειά, χοροί του Ζαλόγγου, μαρμαρωμένοι βασιλιάδες, κ.λπ., κ.λπ. Και δεν συζητούμε καν για τον τρόπο παρουσίασης του Άλλου ή για προσπάθειες ανάλογες με αυτές της Γαλλίας και της Γερμανίας, με τα κοινά εγχειρίδα…
Εκσυγχρονιστικές προσπάθειες (βλ. βιβλία Ρεπούση, Κόκκινου κ.λπ) στέλνονται στο πυρ το εξώτερον, πριν ή μετά από τη διδασκαλία τους. Αντί του επαίσχυντου βιβλίου της Ρεπούση, διδάσκεται το παλιό, καλό της δεκαετίας του 1980, με τον χάρτη που λέει «Όλα αυτά ήταν δικά μας».
Τέτοια έλλειψη εθνοκεντρισμού, δεν αντέχεται, συνέλληνες! Είναι σαφές, λοιπόν, ότι θολοκουλτουριάρικοι δάκτυλοι έχουν βαλθεί να ξεκάνουν ΚΑΙ την παιδεία μας. Είναι η ώρα να σταματήσει η οποιαδήποτε συζήτηση για τα Ματωμένα Χώματα και να διδάσκονται υποχρεωτικά τα Μυστικά του βάλτου. Είναι η ώρα, που πρέπει επιτέλους να σκεφτούμε την επιστροφή στο οκτωήχι, στο ψαλτήρι, στο πηδάλιον.
[Αλί και τρισαλί! Το «πίσω ολαταχώς» του αλήστου μνήμης Χριστόδουλου, ο «φανατισμός της ακινησίας» του Δημαρά, το «τύφλωσον Κύριε» του Ηλιού παραμένουν επίκαιρα στα πολύπαθα ελληνικά σχολεία και, παρ’όλα αυτά, ορισμένοι ζητούν περισσότερο εθνοκεντρισμό, ακόμα μεγαλύτερη περιχαράκωση. Ο Θεός να μας φυλάει!]
Από feleki
 |
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed
