|
|
| Μίκης Θεοδωράκης: Από καλλιτέχνης της Αριστεράς, σημαία της πατριδολαγνείας (το λιγότερο)! |
by stigalaria: Ο Μίκης Θεοδωράκης, προσωπικά, δε θεωρώ ότι κατάφερε να ξεπεράσει ως προσωπικότητα της Αριστεράς τα ίδια τα τραγούδια του. Τα τραγούδια του σίγουρα εξέφρασαν την Αριστερά και την προοδευτική σκέψη ολόκληρες δεκαετίες. Ο ίδιος, αν και με τα παράσημα της εξορίας, νομίζω ότι... εδώ και πολλά χρόνια δεν μπορεί να αποτελεί σύμβολο της σύγχρονης Αριστεράς, σίγουρα πικραίνει και αυτους που τον είχαν ως σύμβολο παλαιότερα, για λόγους που μπορεί να τους καταλάβει εύκολα κανείς. Ο Θεοδωράκης προβάλει με κάθε ευκαιρία την “πατρίδα”, την “Ελλάδα” και διαρκώς τοποθετεί τη σκέψη του απέναντι στις “δυνάμεις” που επιβουλεύονται, δήθεν, την Ελλάδα και χρησιμοποιεί συχνά σχήματα συνομοσίας έξωθεν δυνάμεων που θέλουν το κακό μας. Το βασικότερο όμως είναι ότι έχει μία εμμονή στο να αναφέρεται στην ΕΛΛΑΔΑ λες και η Ελλάδα είναι ΜΙΑ και ενιαία. Αυτό είναι μία βασική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ταξική ανάλυση που κάνει η Αριστερά και στην αντίστοιχη αστική λογική που επικρατεί από το κέντρο και δεξιότερα. Η Ελλάδα δεν είναι μία, υπάρχουν πολλές Ελλάδες: των προυχόντων, των τραπεζιτών, των αφεντάδων και των παρασίτων και αυτή των υπηκόων παρακολουθητών της διαχείρισης της ζωής τους απο την ΤιΒι. Ποιά από όλες είναι, ή ακόμε παραπέρα θέλουμε να είναι, η πατρίδα μας είναι αντικείμενο συζήτησης. Όταν παρουσιάζεται, όμως, μονίμως κάποιος ως προστάτης της πατρίδας που κινδυνέυει από τους έξω χωρίς να φροντίζει πρωτίστως να δηλώνε ποιά είναι η δική του πατρίδα από τις παραπάνω, τότε δε μπορεί παρά να είναι “εθνικόφρον”. Η Αριστερά ποτέ δεν ήταν ενάντια στην πατρίδα, αν και όπως φαίνεται και παραπάνω πάντοτε έθετε υοπό συζήτηση το πώς ορίζεται αυτή, και πολέμησε για την πατρίδα που αντιλαμβανόταν σε πάνω από ένα επίπεδα: το καθαρά εθνικό-κρατικό που έχει να κάνει με την κυριαρχία ενός λαού σε ένα τόπο, αλλά και ως πολέμια των πολιτικών που εξαπολύαν επίθεση κάθε φορά, π.χ ναζισμό, χούντα. Ποτέ όμως δεν αφιέρωσε λόγια μεγάλα στο να πείσει για την “αγάπη για την πατρίδα”. Δεν είναι λοιπον παράλογο να βλέπει κάθε ιδεολόγος Αριστερός με προβληματισμό τον Θεοδωράκη. Είναι να αναρτιέται κανείς γιατί τα τελευταία χρόνια όλες οι δημόσιες παρεμβάσεις του Θεοδωράκη είναι για τα εθνικά θέματα: Μακεδονικό, Κυπριακό, ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ, ενώ ελάχιστα μπορεί να θυμάται κανείς για τις παρεμβάσεις του στις εντονότατες κοινωνικές εκρήξεις που συμβαίνουν εδώ και μία δεκαετία. Ο Μίκης δε χαλάει το “μελάνι” του για την ανεργία, τις εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας, το εκπαιδευτικό, τις μεγαλοκομπίνες των τραπεζών και το ρόλο ενδιαμέσου που έχουν τα πολιτικά στελέχη της χώρας. Δε ξοδεύει το μελάνι του για το πως ζουν οι νέοι, για το πως αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο η τάξη των νεόπτωχων μικροαστών, για το έδαφος που κερδίζουν κάποιες ακροδεξιές ομάδες οι οποίες αλλωνίζουν διαμορφώνοντας νέο κλίμα τρόμου στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων. Ούτε η καταστολή ενοχλεί τον “Μίκη”, ούτε και οι ταλαίπωροι μετανάστες, οι άνθρωποι-φαντάσματα τον ενοχλούν τόσο που να πιάσει την πένα του καλλιτέχνη και να γράψει δύο κουβέντες… Αντίθετα, ακόμα και οι φυσικές του παρουσίες κινούνται σε μία ιδιόρρυθμη λογική συναδέλφωσης της κοινωνίας με τους “διώκτες” της! Τι καλός που ήταν ο Χριστόδουλος, τι καλός ο στρατός που μας φυλλάει, τι καλή η ΝΔ που προόδευσε τον πολιτικό μας πολιτισμό, τι καλός κι ο Σαμαράς που θα σώσει την Ελλάδα στο μέλλον! . Διακρίνοντας το έργο από το “πρόσωπο” του καλλιτέχνη Προλαβαίνοντας κάποιους που διαβάζοντας αυτές τις γραμμές (και όσες επακολουθούν) διαισθάνονται ότι πρόκειται για μία ακόμα λασπολογία, μία επίθεση σε ένα πρόσωπο επειδή δε συμφωνεί με τις απόψεις των υβριστών του, να πω πως δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο! Η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια να έχει πλούσιο οπλοστάσιο προσωπικοτήτων με συχνή προβολή στα μίντια οι οποίοι να θέτουν σε μία προοδευτική διάσταση τα ζητήματα της επικαιρότητας. Γιαυτό και είναι απαραίτητο να “πολεμιέται” η πατριδοκάπηλη άποψη ιδιαίτερα αυτών των ανθρώπων που η κοινή γνώμη έχει ταυτίσει με τους αγώνες της Αριστεράς. Γιατί αν αφεθούν, τελικά αυτοί θα ορίζουν και τί είναι Αριστερά! Εδώ χρειάζεται να επαναλάβω τη διάκριση ανάμεσα στον άνθρωπο Θεοδωράκη και το καλλιτεχνικό του έργο τα οποία χρειάζεται να αναλύσει κάποιος ξέχωρα. Το έργο του Θεδωράκη δε μπορεί να το φανταστεί κανείς χωρίς τους κοινωνικούς αγώνες, δε μπορεί να το φανταστεί κανείς να ακούγεται σε σαλόνια και γκαλά. Το σπουδαίο περιεχόμενό τους το έδωσε ιστορικά ο λαός κι όχι αποκλειστικά ο ίδιος. Από την άλλη πλευρά το πρόσωπο Θεοδωράκης πλέον χωράει παντού: σε αντιλαϊκές κυβερνήσεις, σε στρατιωτικές εκδηλώσεις και ότι αλλο θέλει κανείς. Για να δείξω πόσο σημασία έχει να αποσυνδέεται σε ένα βαθμό το φυσικό πρόσωπο του καλλιτέχνη από το έργο του θα θυμίσω ίσως το πιο τρανταχτό παράδειγμα, για τα ελληνικά δεδομένα, καλλιτέχνη που το έργο του είναι απαραίτητο -δεν γίνεται αλλιώς δηλαδή- να αντιμετωπίζεται ξέχωρα από την πολιτική προσωπικότητα του ιδίου: τον Γρηγόρη Μιθικώτση. Η περίπτωση του Μπιθικώτση συνδέεται άμεσα με τον Θεοδωράκη, γιαυτό έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον η ιστορία αυτή για το παρόν άρθρο!
Ο Μπιθικώτσης τραγουδώντας Θεοδωράκη συνδέθηκε κι αυτός με τους αγώνες της Αριστεράς, μπήκε σε κάθε λαϊκό κουτούκι και σπίτι, σε κάθε διαδήλωση. Στην πραγματικότητα όμως ο “σερ” του ελληνικού τραγουδιού δεν είχε σχέση με την Αριστερά και μάλιστα ήταν δεξιός και ακόμα χειρότερα… τυχοδιώκτης. Ο Γρηγόρης αποδείχθηκε ότι πήγαινε όπου πάει το πολιτικό “ρεύμα” της εξουσίας και είναι γνωστό ότι τραγούδησε και… τον “Ύμνο της Επανάστασης” επί χούντας. Τον Ιούλιο του ‘67 ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει γράμμα προς τον Γρ. Μπιθικώτση:
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Μίκης πιάστηκε λίγο αργότερα (21 Αυγούστου 1967), κι ακολούθησε το “δρομολόγιο” Μπουμπουλίνας – ταράτσα κι απομόνωση – Νοσοκομείο – Αβέρωφ – Ζάτουνα – Ωρωπός κλπ, ο δε Μπιθικώτσης (που μάλλον δεν πείστηκε από το φλογερό μήνυμα του συνθέτη) έφτιαξε σόλο καριέρα. Ως “Σερ Μπιθί”, πλέον, πέρασε από τα καλύτερα μαγαζιά της εποχής: “Καν-Καν”, “Δειλινά” και βεβαίως από τις φιέστες της Εθνοσωτηρίου στην “πίστα” του Καλλιμάρμαρου ή στα στούντιο της ΥΕΝΕΔ… [*] Έτσι, ο τραγουδιστής της «Ρωμιοσύνης» και του «Αξιον Εστί», εκτός από Ρίτσο και Ελύτη, τραγούδησε και τον «Ύμνο» της δικτατορίας σε στίχους του “τιτανομεγιστοτεράστιου” Ηλία Καραμανέα και μουσική Α. Ρεμούνδου. Στις 13 Ιουλίου του 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας, η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας:
Αυτά κατέγραψε η ιστορία για το πρόσωπο Γρηγόρη Μπιθικώτση γιατυό και το αποσύνδεσε από το έργο που τραγούσδησε ως “διάμεσος”. Ως αναφορά τον Θεοδωράκη, σίγουρα για την Αριστερά χρεώθηκε την επιλογή του, να βάλει τα τραγούδια του αγώνα στο στόμα ενός προδότη. Και μάλιστα, μετά το τέλος εποχής της χούντας, γνωρίζοντας και τα πεπραγμένα του Μπιθικώτση, δεν φρόντισε να τον εξαφανίσει πολιτικά. ======================================== Διαβάζουμε από το ιστολόγιο του Γιάννη Η. Χάρη μία αναλυτική αναφορά στο φαινόμενο Μίκης Θεοδωράκης και τις πρόσφατες παρεμβάσεις του. Εδώ αναδημοσιεύουμε το τελευταίο άρθρο του που έχει να κάνει με την Δραγωνά και την αναφορά του “Μίκη” σε αυτή την οποία καταγγέλει ότι έχει στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. . Τον είπε κανείς ακροδεξιό;
Απ’ τη Μακρόνησο ο Μίκης Θεοδωράκης μάς έδειχνε παλιά το δρόμο, και του το χρωστάμε.
Τη γνωστή λασπολογία κατά της Θάλειας Δραγώνα με τα χαλκευμένα αποσπάσματα, παραγωγής Λάος κυρίως, την ανακύκλωσε και ο Μίκης Θεοδωράκης, σε δημόσια επιστολή του προς τον Στέφανο Ληναίο, που αναδημοσιεύτηκε σε διάφορες εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Η Θάλεια Δραγώνα έστειλε ιδιωτικά επιστολή στον Μίκη Θεοδωράκη μαζί με τα επίμαχα βιβλία της, ώστε να διαπιστώσει εκείνος την άτεχνη εντέλει αλλά οπωσδήποτε κακόβουλη μαγειρική. Ο Μίκης Θεοδωράκης απάντησε με άλλη επιστολή στη Θάλεια Δραγώνα, όπου χωρίς μισή συγνώμη για τη συμμετοχή του στη λασπολογία, περνά κατευθείαν σε εφτασέλιδη επίθεση, κοντά τεσσάρων χιλιάδων λέξεων. Παρένθεση 1 - ακόμα και εθνικιστικά μπλογκ είχαν στο μεταξύ ομολογήσει δημόσια ότι παραπλανήθηκαν, όταν αναπαρήγαγαν τα υποτιθέμενα αποσπάσματα από έργα της Θάλειας Δραγώνα. Την επιστολή του προς τη Θάλεια Δραγώνα τη δίνει στη δημοσιότητα ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης. Δημοσιότητα εν προκειμένω είναι ένα ιστολόγιο όπου συνεργάζονται γνωστοί ακροδεξιοί. Η επιστολή αναδημοσιεύεται σε όλα τα ακροδεξιά ή και απροκάλυπτα φιλοναζιστικά ιστολόγια, με διθυραμβικούς τίτλους όπως «Καταπέλτης ο Μίκης» κτλ., και υμνητικά σχόλια για τον «Ένα», τον «Μοναδικό Έλληνα» κτλ. Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη ξεκινά με τυπικές ευχαριστίες για τα βιβλία που του είχε στείλει η Θάλεια Δραγώνα και αμέσως συνεχίζει: «Διάβασα επίσης στο Βήμα και τα Νέα τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. «Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν “ακροδεξιούς”. «Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της “Λύσσας-Σόρος” σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη [σ.σ. αυτός είμαι εγώ· τιμή μου πλέον, Μίκη, ευχαριστώ!] σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας…» Αρκούν, πιστεύω, αυτά τα ελάχιστα, για να δούμε τα προ πολλού γνωστά μας, την αμετροέπεια δηλαδή του Μίκη Θεοδωράκη, το σύνδρομο του παραγνωρισμένου και του φιμωμένου, τώρα και τη χυδαιολογία. Τις απόψεις του Μίκη, σ’ αυτήν ιδίως τη φάση, τις ξέρουμε, έχουν συζητηθεί και αλλού, τις βρίσκουμε έτσι κι αλλιώς μπροστά μας στην καθημερινή μας ζωή, στην καθημερινή αντιπαράθεση των διαφορετικών ιδεολογικών παρατάξεων και στρατοπέδων. Εδώ ας σταθούμε στο «παράπονό» του, εύκολη καραμέλα-ψευδοεπιχείρημα, δική του και διάφορων άλλων αριστερογενών του πατριωτικού και ουσιαστικά πατριδοκαπηλικού μετώπου, ότι τον βάφτισε η Θάλεια Δραγώνα, η ίδια ή διά των «υποταχτικών κονδυλοφόρων» της, «ακροδεξιό». Μα ποιος τον είπε ποτέ τον Μίκη, όσο κι αν διαφωνεί μαζί του, ακροδεξιό; Όσο γνωρίζω, κανένας. Παρένθεση 2 – Ουσιώδης διευκρίνιση: Συχνά μπορεί να συμπέσει κανείς σε επιμέρους στρατηγικούς στόχους και επιλογές με άτομα και παρατάξεις που διαπνέονται από διαμετρικά αντίθετες απόψεις, από διαμετρικά αντίθετη ιδεολογία. Πρόσφατο, ενδεικτικό παράδειγμα: ο πόλεμος του Ιράκ, που συνάντησε την καθολική σχεδόν αντίδραση, από την άκρα αριστερά ώς την άκρα δεξιά. Άλλο όμως συμπίπτω, ενδεχομένως και συνυπάρχω, π.χ. σε πορεία διαμαρτυρίας, δίνοντας ωστόσο πάντοτε σαφώς το ιδεολογικό μου στίγμα, και άλλο συνεργάζομαι. Εν προκειμένω, στα εν γένει πατριδολογικά λ.χ., όπως στο «Σκοπιανό», στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό κ.ά., ο Μίκης Θεοδωράκης συμπίπτει σε βασικές εκτιμήσεις του με δηλωμένα ακροδεξιούς χώρους, κι αυτό καταρχήν και από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα για την ιδεολογική ταυτότητά του. Απλώς όμως συμπίπτει; Έχουμε μνήμη; Έστω πρόσφατη; Ο Μίκης Θεοδωράκης λοιπόν, μόλις προχτές, εξυμνούσε δημόσια τον επιφανέστερο εκπρόσωπο του χώρου, τον Χριστόδουλο, για τη στάση του στα συγκεκριμένα ζητήματα, μας προέτρεπε «να πλένουμε το στόμα μας προτού μιλήσουμε για τον Αρχιεπίσκοπο», και ξεσπάθωνε οργίλος ότι «το μοναδικό [...] επιχείρημα κατά του Αρχιεπισκόπου βασίζεται σε κάποια δήλωσή του ότι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εκείνος “μελετούσε”». Ώστε ο αριστερός Μίκης Θεοδωράκης, μαχητής κατά της δικτατορίας, σε φυλακές και εξορίες όταν ο άλλος «μελετούσε», στηρίζει τον ήδη τότε γνωστό υβριστή προσώπων, θεσμών και πολιτεύματος. Τον εν πάση περιπτώσει, που είναι και το λιγότερο εντέλει, ακροδεξιό –για να μείνουμε στο θέμα μας, το οποίο σχετίζεται με το «παράπονο» του Μίκη Θεοδωράκη. Έχουμε μνήμη; Ακόμα πιο πρόσφατη; Μόλις χτες ο Μίκης Θεοδωράκης έστειλε τηλεγράφημα στον Αντώνη Σαμαρά για τη νίκη του στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, όχι για να τον συγχαρεί, κάτι που θα ήταν απολύτως κατανοητό, μα για να δηλώσει πως πανηγυρίζει κιόλας, για την καινούρια μέρα που ξημερώνει για την Ελλάδα: «Αγαπητέ μου Αντώνη, πανηγυρίζω κι εγώ μαζί σου στην θριαμβευτική σου νίκη που διανοίγει μια νέα προοπτική για την Ελλάδα μας! Με αγάπη, δικός σου, Μίκης»! Και για όποιον πίστεψε, ή ήθελε να πιστέψει, όπως εγώ, πως κάποια φάρσα θα ’τανε αυτή, έσπευσε να δημοσιεύσει σ’ όλες τις εφημερίδες, ο φιμωμένος, κοτζάμ ανάλυση για τα σημεία όπου ταυτίζεται με τον γνωστό για τις εθνικιστικές του θέσεις και ολέθριες πολιτικές Αντώνη Σαμαρά. Όπου την ελπίδα για την πορεία και το μέλλον του τόπου, τη «νέα προοπτική», ο αριστερός Μίκης δεν τη βλέπει στην όποια και όποιων τάσεων αριστερά, δεν τη βλέπει στο όποιων σοσιαλιστικών αποχρώσεων ΠΑΣΟΚ, αλλά στη δεξιά, στη Νέα Δημοκρατία. Και όχι εν γένει στη δεξιά Νέα Δημοκρατία, αλλά στην προς τα ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Όχι, κανένας, όσο γνωρίζω, δεν τον είπε ακροδεξιό τον Μίκη. Μόνο ο Μίκης. . Επιλεκτικές παρεμβάσεις; Εμείς ό,τι θέλει ο Μίκης θα τον πούμε. Και πάντως, εγώ προσωπικά, ούτε τον είπα ούτε θα τον πω ακροδεξιό –-ιδίως με τη φόρτιση και το ιστορικό βάρος του όρου. Όμως, κάτι θα έπρεπε επιτέλους να του λέει το γεγονός ότι, καιρό τώρα, το βασικό ακροατήριο και οι χειροκροτητές του προέρχονται από πολύ συγκεκριμένο χώρο. Κι αυτός ο χώρος που τώρα τον αποθεώνει και τον κάνει σημαία του -–και άλλοθί του–- έχει αναπτυχθεί προ πολλού στο φως της μέρας κι έχει αναλάβει δράση: από παρεμβάσεις στα πανεπιστήμια ώς τις επιδρομές, όλο και πιο συχνές και συστηματικές, και βίαιες, σε γειτονιές και σε πλατείες, στο κέντρο της πρωτεύουσας, και πλέον και σε άλλες πόλεις: νά, στην πατρίδα λόγου χάρη του Μίκη, τα Χανιά, που ίσως και να ’χουν τα θλιβερά πρωτεία στη δράση των ακροδεξιών στην περιφέρεια, σε λιγότερο από δύο βδομάδες έκαψαν δεύτερη φορά την εβραϊκή Συναγωγή. Στην πλούσια παραγωγή μανιφέστων και στην πληθώρα των δημόσιων παρεμβάσεων του Μίκη, απ’ τον χαιρετισμό στη διαδήλωση των αστυνομικών, την ομιλία στη Λέσχη Αξιωματικών, τα διαγγέλματα σε αποκλειστική μετάδοση απ’ την εκπομπή του Λαζόπουλου, ώς τους κεραυνούς τώρα κατά της Δραγώνα, μην και μονάχα εγώ δεν είδα ούτε λέξη για όλα τ’ άλλα; Μακάρι. Μακάρι να μην είδα μόνο εγώ. ΥΓ. Μπορεί να μην έχει σημασία για τον Μίκη, έχει όμως για μένα: αν υπάρχει οξύς τόνος στο δημοσίευμα αυτό, υπάρχει πολύ περισσότερος πόνος. Και πάντως ο όποιος οξύς τόνος, εδώ ή γενικά στην αντιπαράθεση όλων μας με τον Μίκη, είναι από σεβασμό στην ιστορία του, κι ας μην τη σεβάστηκε ο ίδιος· κι είναι ακόμα περισσότερο από σεβασμό κι αγάπη για τη μουσική του, αυτή με την οποία κάποτε μας ανάστησε, και που κι αυτή δεν τη σεβάστηκε, όταν την έσερνε π.χ. στις προεκλογικές συγκεντρώσεις της Νέας Δημοκρατίας -–και ποια; τη Ρωμιοσύνη και τα Τραγούδια του αγώνα!
Aγαπημένο
Σελιδοδείκτης
Αποστολή με Email
Προβολές: 863 Σχόλια (14)
Απόστολος Σ.
said:
|
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed |
... Προς τον συγγραφέα του συγγεκριμένου άρθρου: 1. Μεγάλα λόγια από μικρά στόματα! 2. Το νάναι κανείς πατριώτης δε σημαίνει πως πρέπει νάναι και εθνικιστής. 3. Το να μην είναι κανείς εθνικιστής, δε σημαίνει πως πρέπει νάναι και ηλίθιος! Σημείωση. Για να γράφετε τ'οσο πολλά γι' αυτό το θέμα, σημαίνει μάλλον πως δεν μπορείτε να βρείτε τα κατάλληλα επιχειρήματα, αλλιώς θα τα καταφέρνατε να μας πείσετε με δυο αράδες! |
ark
said:
 |
... Απαντώντας στον Απόστολο: 1. Κατευθείαν στο θέμα. Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση και αναλυτική. Κυρίως αναλύει το περιεχόμενο και καθόλου δεν προτίθεται να μειώσει τον συγγραφέα ώστε να παρουσιασει πειστικά την δική του διαφωνούσα άποψη. Και να έλεγα ότι τον ξέρεις τον συγγραφέα, θα καταλάβαινα ότι κρίνεις γνωρίζοντας και το ποιόν του... 2. Αυτό είναι υπό συζήτηση. Αλλά είναι μεγάλη κουβέντα. Το να θες το καλό του τόπου που ζεις ώστε οι συνάνθρωποί σου μαζί και εσύ να ζείς καλά αυτό δεν είναι ροφανώς εθνικισμός. Το να βλέπεις διαρκώς εχθρούς και να αναλώνεις όλη την σκέψη σου σε αυτούς του έξωθεν ερχόμενους χωρίς να μπορείς να δεις πέρα από τη μύτη σου στην καθμερινότητα (ή να επιλέγεις να μην αναφέρεσαι σε αυτή την ανώμαλη καθημερινότητα) τότε με το πρόσχημα της αγάπης σου για την πατρίδα κάνεις άλο παιχνίδι. 3. Πολύ ενδιαφέρουσα άποψη. Εδώ διατυπώνεται το θεώρημα ότι υπάρχουν και μη ηλίθιοι άνθρωποι που δεν είναι εθνικιστές. Δηλαδή, αποκρούει το επιχείρημα ότι όλοι οι μη εθνικιστές είναι ηλίθιοι. Το οποίο βέβαι δεν ανέφερε κανένας, αλλά αμα το έχει κάποιος στο μυαλό του... |
Απόστολος Σ.
said:
|
... @ark Σοφιστείες και σοφίσματα... Όσο για τους "ηλίθιους", έχω αναφερθεί κι άλλες φορές... Εννοείται πως κανείς δεν πρέπει να βλέπει μόνο τους όποιους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και τα δικά του χάλια. Αλλά το να βλέπεις τα στραβά σου, δεν μπορεί να σ' εμποδίζει από το ν' αποφεύγεις και να μύνεσαι ενάντια στις έξωθεν επιβουλές. Η ιστορία διδάσκει όσους θέλουν να διδάσκονται. Όσο για το Μίκη Θεοδωράκη, είναι πιά σε τέτοια ηλικία που αυτού του είδους οι επιθέσεις δεν κάνουν κακό στον ίδιο. Σε κείνους που του επιτίθενται κάνουν. Σκοτίστικα για τον οποιονδήποτε συγγραφέα προσπαθεί να πάρει λάμψη επιτιθέμενος σε ένα ηλικιωμένο - πλην καταξιωμένο - αγωνιστή. Όσο για τα όποια λάθη του, ας του επιτίθενται οι ... αλάνθαστοι! Όμως δεν είναι αποδεκτό, στο όνομα του "προοδευτιμού" και της αλληλλεγγύης των λαών να κριτικάρουμε αλόγιστα και να κατηγορούμε για δήθεν πατριδολαγνεία όποιον υπερασπίζεται την πατρίδα του από τις όποιες επιβουλές. Σε τελική ανάλυση, δεν επιτίθεται και δεν διεκδιεί άλλα από τα δικά του... |
arκ
said:
|
... Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι να θεωρεί κάποιος ότι η κριτική σε δημόσια πρόσωπα, και μάλιστα αυτά με ιστορία αγώνων, είναι μία ακόμα λασπολογία που θέλει να κάνει διάσημο τον "ασφαλή στην ανωνυμία του" κριτή. Η ιστορία αν διδάσκει κάτι είναι ότι αυτοί που μιλούσαν συνεχώς για τους εχθρούς του έθνους ήταν αυτοί που έφερναν και τις μεγαλύτερες καταστροφές για την όποια πατρίδα θεωρεί ο καθένας. Αν για παράδειγμα τα επόμενα χρόνια αρχίσουμε να βλέπουμε επιθέσεις από π.χ μουσουλμανικές θρησκευτικές ομάδες, ή αλλοεθνών, στην Ελλάδα τότε κατά τη γνώμη μου περισσότερο θα ευθύνεται ο κάθε Καρατζαφέρης κι η κάθε Χρυσή Αυγή που είτε δημιουργουν επιπρόσθετα προβλήματα στην ήδη απάνθρωπη διαβίωση πολλών μεταναστών/προσφύγων, είτε τους ξεμοναχιάζουν και τους βγάζουν τα άντερα κυριολεκτικά σε κάποιο ερημικό στενό. Ένας άνθρωπος που κουβαλάει την ιστρορία του Θεοδωράκη, ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που κινούμενος εκτός κομματικών γραμμών μπορούσαν να παίζουν ρόλο στη προοδευτική διανοητική και πολιτική καλλιέργεια του λαού, δεν δικαιούται να περιχαρακώνει τις παρεμβάσεις του γύρω από τις Χαρδαβέλειες αερολογίες. Κι αν το κάνει τότε τίθεται άμεσα υπό κρίση για τις επιλογές και για τη στόχευση την οποία έχει. Έτσι απλά. Στην αμερική λένε κάτι που έχει ενδιαφέρον: ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΟΣΟ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, το οποίο βεβαια το χρησιμοποιούν από την αντιδραστική του πλευρά για να υποβαθμίσουν την αξία των "γερασμένων" εργαζομένων. Στο πλαίσιο της πολιτικής όμως αυτό έχει πολύ μεγάλη εφαρμογή: ΕΙΣΑΙ -σχεδον- ΟΤΙ ΛΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ. Όταν ένας πολιτικός κάνει κωλοτούμπες και βρίσκεται από δεξιά αριστερά ή ανάποδα τότε πως χαρακτηρίζεται αυτός. Χαρακτηρίζεται από αυτά που λέει σήμερα, εχτές πριν 2 χρόνια κι όχι από όσα έλεγε ή έκανε πριν 40 χρόνια! Η κριτική προς τέτοιας εμβέλειας πρόσωπα της αριστεράς, γίνεται με μεγάλη στεναχώρια κυρίως για το ρόλο που θα μπορούσαν να παίξουν στις σημερινές κοινωνικές εξελίξεις, από τον οποίο έχουν παραιτηθεί. Δυστυχώς! |
Απόστολος Σ.
said:
|
... Συμπλήρωμα: Και μην αφήνετε την Πατρίδα στην ακροδεξιά, είναι πολύ κακό. Καλό βράδυ. |
lupo
said:
 |
... Εγώ πάλι πιστεύω ότι ο θεοδωράκης έχει κατά καιρούς ακυρώσει κάθε πολιτική του πεποίθηση! Μια χαρά τα λέει το άρθρο. Αυτοακυρώνει ότι καλό κρατούσαμε μέσα μας για κείνον. |
stef
said:
 |
... μπορεί να τοποθετείται καλώς στα εθνικά θέματα και να εκφράζει τον πατριωτισμό του μέσου έλληνα. πάντως, εμένα οι πολιτικές του ζεμπεκιές με χαλάσανε...χωρίς να παύω να τον τιμώ  |
X
said:
 |
... Από όλο αυτό το συνοθύλευμα λέξεων και σκέψεων κρατάω την τελευταία φράση του Απόστολου "Και μην αφήνετε την Πατρίδα στην ακροδεξιά, είναι πολύ κακό". Επίσης μην ξεχνάμε ότι προεκλογικά ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τη λέξη "Πατρίδα μας" πιο πολλές φορές από τον Καραμανλή! (θέλω να πιστεύω ότι δεν το έκανε γιατί "έγγραφε" καλά στο γυαλί) Τέλος σε ότι αφορά τον Μίκη είναι αναμφισβήτητα ένας μεγάλος άντρας και τους μεγάλους άντρες τους κρίνει μόνο η ιστορία από της επιλογές και από τα λάθη τους. |
geroglaros
said:
 |
... Κυριοι,δεν εχω την μορφωση σας αλλα εχω γνωμη.Ηταν '66 η' '67 που μετα το περας της τελετης ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ,η πομπη των πολιτικων και μη,περνουσε απο το Δημοτικο Θεατρο του Πειραια.Πληθος κοσμου περιμενε να τους δει και οταν παρουσιαστηκε ο κος Θεοδωρακης,ο μονος πεζος,με ενα απο τα παιδια του στο χερι,το πληθος τον ζητοκραβγαζε.Καποιοι τεντωσαν το χερι τους για χειραψια.Ο Θεοδωρακης εκανε κινηση προς αυτους,τοτε αρχησε το αγριο ξυλο απο αστυνομικους κλπ.Εφαγα μερικες μονο γκλοπιες,ημουν 20αρης και ετρεχα τοτε.Το βραδυ τα σημαδια,παρα το οτι δεν ημουν ΚΚΕ,τα θεωρουσα ΤΙΜΗ μου.Μετα απο χρονια,ξεμπαρκαροντας,εμαθα οτι ο Μικυ'ς ηταν Υπουργος της ΝΔ. Απογοητευτηκα. |
Απόστολος Σ.
said:
|
... Αγαπητοί φίλοι και μη, Εννοείται ό τι ο καθένας έχει γνώμη και ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ασκεί την κριτική του. Εγώ πάντως, από τον Μ.Θ. κρατάτω τα καλά του και κύρια τη μουσική του με την οποία μεγάλωσα. ¨οσα λάθη ή αντίθετα με τις δικές μου πεπιθήσεις και νάκανε, στη δική μου καρδιά θάναι μέσα μόνο τα καλά του. Τα άλλα, όποια μικρά - καλά ή κακά (δύσκολη η κριτική) - τα ξεχνάω! Ξέρω πως τώρα που έχοω περάσει πάνω από τη μισή μου ζωή, αν με βάλεις να τραγουδήσω ή να σφυρίξω ένα σκοπό, 95% δικός του θάναι. Λέτε να τον θυμάται κανείς ύστερα από χρόνια γιατί ήταν υπουργός του Καραμανλή; Δε νομίζω! Άλλωστε, από ανθρώπους της ηλικίας του, μόνο τα καλά να θυμόμαστε! Όσο για την υπερ πατρίδας φωνή του, καλά κάνει και δεν πρέπει να τον ψέγουμε γι' αυτή. 'Οταν έγραψα να μην αφήνουμε την πατρίδα στην ακροδεξιά, χρόνια θέλω να το φωνάξω: Πατρίδα, θρησκεία, έθνος, οικογένεια, τ' αφήσαμε σ' αυτούς τους κερατάδες και τάχουν χαλάσει όλα! Ποιός μας κατέστρεψε στη Μικρασία; Ποιός μας φόρτωσε τους δωσίλογους; Ποιός μας διέλυσε την οικονομία; Ποιός μας φόρτωσε δικτατορίες; Ποιός; Αυτοί οι κερατάδες επικαλούμενοι τα πιό σημαντικά ιδανικά μας! Αυτούς να βρίζετε και να κριτικάρετε! Αφήστε ήσυχο τον ηλικιωμένο βάρδο! Ότι και να κάνει ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ! |
Νικος,Μηχανικος
said:
 |
Βλογκ των Βλογκς Η ελευθερια που παρεχει το Ιντερνετ στον καθενα αγνωστο και συνεπως αγνωστων πολιτικων πεποιθησεων, να εκθέτει τις αποψεις του, ειναι προφανης. Λασπη και φαντασιωσεις του συγγραφεα. |
Δήμος Χατζηπασχάλης
said:
 |
... ο εθνικισμός χαρακτηρίζεται από την αγάπη στην πατρίδα μα με περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων. Σε καμία τοποθέτηση του Θεοδωράκη δε συμβαίνει αυτό |
