|
|
| Στεγνή η καρδιά δίχως τις σταγόνες της βροχής |
|
πολλές φορές μου 'δινες να πιω νερό δίχως να διψάω... Τα μάτια σου τα στεγνά καρφώνονταν πάνω μου Άπλωνες ομοιόμορφα στο δέρμα μου το εξάνθημα της ξηρασίας Κι όταν το σάλιο μου άρχιζε να κρέμεται στα ξεραμένα χείλη Με ξεδίψαγε η φωνή σου, ένας πένθιμος καταναγκασμός.
πολλές φορές μου 'δινες να πιω νερό δίχως να διψάω... ποτέ μου δεν το χόρταινα, έπινα παραπάνω έτσι, έπνιγα την αδιαφορία μου για σένα και κείνο το πιο πολύ, το ξέρναγα με δάκρυα μη μου μουσκέψει την καρδιά, το στήθος μέσα
πολλές φορές μου 'δινες να πιω νερό δίχως να διψάω... κάποτε η συνήθεια, κάποτε η ζήλεια, κάποτε ο φόβος της έλλειψης έβρισκα λόγο για το κέρασμα, σα ντουρντουβάκι το ‘πινα μέχρι που ‘ρθε στο τζάμι δυνατή βροχή, χτύπησε, βγήκα στο δρόμο αυθόρμητα, σε παράτησα, ψεύτική μου ανάγκη 
|
| Τελευταία Ενημέρωση ( Δευτέρα, 11 Ιανουάριος 2010 02:17 ) |
Σχόλια
άνοιξε τα μάτια, βγες έξω στη βροχή...και αν δε βρέχει, that's ok...θα βρέξει...γιατί πάντα βρέχει...
Η βροχή σαν στοιχείο λυτρωμού και κάθαρσης, είναι η πεμπτουσία των ονειρικών ελεγειών του παρόντος. Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο καθαρά και απαστράπτοντα φαίνονται τα πράγματα, μετά από βροχή; Όλα είναι καινούργια έτοιμα για τις νέες αθιβολές, τα νέα θαύματα, για τα…. επόμενα λάθη μας.
Προσωπικά σ’ ευχαριστώ γι αυτό το κείμενο.
Να ‘σαι καλά
και τις ανάγκες κανενός
γιατί δεν ξέρεις ποιος νομίζει
πως είναι η λάσπη ουρανός
Και τα τραγούδια της δεκάρας
έχουν κι εκείνα μια ψυχή
όπως ο ήχος μιας κιθάρας
που τη χτυπάει η βροχή
Κιθάρα στη βροχή που ξέρει πάθη
που είναι πληγή και φάρμακα κι αγκάθι
Ποτέ μην αρνηθείς βοήθεια
σ' αυτούς που 'πέσαν χαμηλά
γιατί μπορεί κι ένα μυρμήγκι
να σε γλιτώσει απ' τη θηλιά"
Γιάννης Κότσιρας
εγώ σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια
@danai
κάτι ξέρει ο κότσιρας