|
|
| Ο Αϊνστάϊν ήταν Βαμπίρ! (repeat) |
Ο Γκάλβιν έμαθε να φυλάγεται στην τρύπα που έφτιαξε με τα χρόνια η βροχή στο πέτρινο βουνό. Εκεί μάζευε τις πέτρες και περίμενε μαζί με την υπόλοιπη αγέλη στην μαρμαρένια είσοδο φοβισμένος την πρόοδο. Στον παραμικρό ήχο πετούσαν όλοι μαζί τις πέτρες που είχαν στα χέρια τους και απομάκρυναν ευκαιριακά τον κίνδυνο. Από κάποιες πέτρες που τρίφτηκαν μεταξύ τους, ο Γκάλβιν γνώρισε τη φωτιά. Δώρο θεών, θεόσταλτη, τους ζέσταινε στη γύμνια τους και γινόταν ο καλύτερος σκοπός στη φύλαξή τους. Ο Γκάλβιν την κοίταζε πάντα μισόματα, παράξενα. Μακριά της πάντα κρύωνε και δίπλα της καιγόταν. Τον ξένιζε αυτή η απλοχεριά ανακατεμένη συχνά με εσωστρέφεια.... Τον ενοχλούσε διότι δεν ήταν αυτός που κανόνιζε την απόσταση μεταξύ τους αλλά εκείνη. Ώσπου μια μέρα θυμωμένος την πλησίασε και έχωσε βαθιά το χέρι του μες την καρδιά της. Εκείνη τον εδάγκωσε και κείνος τινάχτηκε πίσω έντρομος. Δεν την θέλησε στη ζωή του τη δαιμονισμένη. Πήγε στη διπλανή παρέα που ζεσταινόταν γύρω από μιαν άλλη φωτιά κι έψηναν με καλάμια κάτι άγρια μανιτάρια από την στάχινη ράχη του διπλανού βουνού. Προσπάθησε να τους περιγράψει πόσο κακό μπορούσε να τους κάνει αυτό το κίτρινο θεριό μα εκείνοι αδιαφόρησαν. "Του ήταν τόσο δύσκολο το κάψιμο να περιγράψει με κραυγές". Ο Γκάλβιν ζήτησε βοήθεια απ’ το μέλλον. Γύρισε το χρόνο εμπρός στη σκέψη του. Καθώς περπατούσε ανάποδα, θυμήθηκε τη μητέρα του να του λέει πόσο αποξενωμένος έγινε από τότε που του αγόρασε τον καταραμένο υπολογιστή. Ποτέ της δεν τον δέχτηκε. Κάνοντας λίγα βήματα πιο πίσω, αναπόλησε τις στιγμές που καθόταν και χάζευε την ασπρόμαυρη τηλεόραση που είχε φέρει ο θείος του ο καπετάνιος από τα ξένα! Η μάνα του δεν άλλαξε τροπάριο αν και τον είχε λατρεία τον αδερφό της, το θείο του Γκάλβιν.
Ο Γκάλβιν παρατήρησε πως ο χριστός ήταν ο μόνος εφευρέτης που της άρεσε. Δεν μπόρεσε να το αποδώσει κάπου. Ίσως διότι τη μάγευαν τα γαλάζια του μάτια. Το Δωδεκάθεο πάντα το έβριζε. Εκείνος ο άτιμος ο Δίας της προκαλούσε φόβο. Πάντοτε κρυβόταν κάτω απ’ το τραπέζι στης μπόρας κάθε κεραυνό: -Μια ζωή κυνηγά να με χτυπήσει με την αστραπή του επειδή «μου» δεν τον χώνεψα!Και γιατί να συμπαθήσω τον άνθρωπο που μεταμόρφωσε την Ήρα σε κατσίκα από το συνεχές κέρατο;
Η μητέρα του Γκάλβιν έβλεπε με την άκρη του ματιού της το γιο της να βάζει το κεφάλι του στα γόνατα, κάπου εκεί, στην άκρη της σπηλιάς και να κλαίει. Το μέλλον δεν τον βοήθησε, απλόχερα τον πρόδωσε. Το χέρι του είχε κοκκινίσει και γέμισε φουσκάλες απ’ το κάψιμο. Η καρδιά της μάνας σκίρτησε από πόνο μα δεν τον πλησίασε καν. Κοίταζε αλλού, μέχρι το βράδυ να φανεί.
Aγαπημένο
Σελιδοδείκτης
Αποστολή με Email
Προβολές: 824 Σχόλια (8)
mojo-49
said:
|
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed |
***** Αν ζούσε ο Γκεόργκ Ωμ θα μετρούσε τις τάσεις σου και τις αντιστάσεις σου για την αρθρογραφία... Εξοχος Stef !!!! |
Τίτος.
said:
 |
... Στεφανε!!!!!! Η Αιώνια μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό , στο καινούριο και στο παλιό, στην πρόοδο και την συντήρηση και, όλα αυτά ,δοσμένα με μία σύγχρονη «Αισχύλεια» αισθητική. Ο ταξιδιώτης που διαφέρει από τον τουρίστα και δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Ο ταξιδιώτης που ξέρει να κάνει τις υπερβάσεις του και να υπερίπταται του χρόνου και των γνώσεων. Αυτό είναι το ταξίδι!!!! Η αλληλουχία των νοημάτων και των συναισθημάτων. Αυτό είναι ποίηση!!!! Τολμώ να σου πω ότι αυτό το συμπυκνωμένο κείμενο είναι από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει τελευταία. Καλημέρα φίλε |
Βασίλης
said:
 |
... Το νέο, το καινούργιο, το θέλουμε, μας αρέσει το επιδιώκουμε. Κάπως έτσι δεν απαντάμε όλοι σε μια πρωτότυπη ιδέα;..... Λέμε όμως την αλήθεια ή απλά υποκρινόμαστε, για να μην μας χαρακτηρίσουν αναχρονιστικούς. Η πραγματικότητα είναι ότι ειδικά όσο παραπάνω σε βαρύνουν τα χρόνια, τόσο σε πλακώνει χωρίς να το καταλάβεις η συντήρηση, σε τρομάζει το νέο, το καινούργιο, το καινοτόμο. Τόσο δεν μπορείς να δεις και να κατανοήσεις το αύριο, τις νέες ιδέες. Γιατί απλά το καινούργιο, το άγνωστο, το αβέβαιο , σε τρομάζει. @Στέφανε Καλό, πολύ καλό.....τόσο καλό που με "τρομάζει" το ταλέντο σου.....  |
Μάρα
said:
 |
... Δεν ξέρω αν είναι ταλέντο, ότι κι αν είναι όμως, απλά το έχεις! Ένα εξαιρετικό κείμενο, πάνω στο οποίο ο καθένας μας διαβάζει τις δικές του αλήθειες και βγάζει τα δικά του συμπεράσματα. Θα έλεγα πως έρχεται να προστεθεί ανάμεσα στα αγαπημένα μου, τον Άσβεστο ρατσισμό και το Δίποδο σκυλί!  @Βασίλη Δεν ξέρω αν υποκρινόμαστε, ίσως απλά προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι το παλιό δεν μας καλύπτει... |
ann
said:
 |
... @stef Οσες φορες και αν το διαβασει καποιος,παντα ανακαλυπτει κατι διαφορετικο!!! Καθε φορα γινεται και πιο ομορφο... Να γραφεις πιο συχνα ! |
