Ελλαδα

Τ. Νούσιας:«Δεν έχω ελπίδα. Ελπίζοντας, δεν πράττουμε»


Υποδύεται τον γιατρό Αστρώβ στο αριστούργημα του Άντον Τσέχωφ «Θείος Βάνια», σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη, που αυτήν την περίοδο ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος Νούσιας, σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Αθηναϊκού – Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» μίλησε για τη διαδικασία, με την οποία ένας ηθοποιός ταυτίζεται με το ρόλο που ενσαρκώνει.
«Ο ηθοποιός είναι ένας φορέας που λειτουργεί ως το όργανο που “σωματοποιεί” την εμπειρία και τη γραφή ενός κειμένου και του δίνει σάρκα και οστά. Άρα, βρίσκεται συνεχώς σε επαφή με το ρόλο, τον αγαπά, τον δικαιολογεί, δουλεύει μαζί του και γίνεται κάτι σαν συγγενείς του», εξηγεί ο κ. Νούσιας.
Ανατρέχοντας στην προσωπική του «τράπεζα» εμπειριών, ο Τάσος Νούσιας αντλεί στοιχεία που έχουν σχέση με το ρόλο που του αποδίδεται για να καταφέρει να «μπει στο κοστούμι» αυτού που κάθε φορά υποδύεται. «Οφείλεις να κάνεις αυτόν τον βηματισμό νωρίτερα, στη διάρκεια της πρόβας, να τον ξαναθυμηθείς ή να τον συναντήσεις, ή να γίνει έναυσμα για να συναντηθείς μαζί του. Έτσι, όταν φτάσει η παράσταση και εκτεθεί στον κόσμο, εσύ σίγουρα έχεις γίνει κατά πολύ μεγάλο μέρος αυτός, αυτός ο άλλος, ο κάθε φορά άλλος», λέει χαρακτηριστικά.
Αυτό, όπως μας εξηγεί, δεν είναι πάντα εύκολο. Σε κάθε ατάκα του έργου μπορεί να βρεθούν τόσο σημεία ταύτισης, όσο και σημεία απόκλισης. Ο δημοφιλής ηθοποιός αποκαλύπτει ότι στη συγκεκριμένη παράσταση πάσχισε πολύ για να μπορέσει να υιοθετήσει θέσεις του «γιατρού Αστρώβ», να τον δικαιολογήσει και να τον πιστέψει ως ρόλο έτσι ώστε να γίνει αυτός.
«Υπάρχουν σημεία που μιλάει για την ελπίδα ως κάτι εξαιρετικά σπουδαίο. Εμένα αυτό με δυσκόλεψε πολύ, γιατί ενώ αυτός μιλάει για πάθος και ελπίζει, εγώ, ως φυσικό πρόσωπο, δεν έχω ελπίδα», λέει ο Τάσος Νούσιας και συμπληρώνει «Έχω αποκηρύξει την ελπίδα ως εξαιρετικά θνησιγενή. Ελπίζοντας, δεν πράττουμε. Απλά ελπίζουμε, από κάποιον, από κάτι, από κάτι άλλο. Άρα, εμένα τουλάχιστον με κάνει εξαιρετικά ανενεργό».
Δηλώνει ότι η ελπίδα ήταν ό,τι απέμεινε από το κουτί της Πανδώρας για παρηγοριά στον άνθρωπο, άρα, περνάει στο κομμάτι της ψευδαίσθησης και επικαλείται τη ρήση του Νίκου Καζαντζάκη «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος». 
«Αυτό, ο Καζαντζάκης το είπε γιατί ήταν γνώστης ακριβώς αυτής της μεταπώλησης της ελπίδας. Είναι εξαιρετικό brand name η ελπίδα. Για όλους», δηλώνει ο γνωστός ηθοποιός.
Ερωτηθείς για το τι έχει ένας άνθρωπος που δεν έχει ελπίδα, απαντά ότι έχει αποφασιστικότητα, πίστη, όραμα και κουράγιο να το πραγματοποιήσει, αλλά και εκατοντάδες άλλες ποιότητες.
Σχολιάζοντας, δε, την τεράστια επιτυχία της παράστασης, τονίζει ότι μία παράσταση κρίνεται από το σύνολο, από τη δουλειά που έχει γίνει, την «ενορχήστρωσή» της και από τη θεματική της. «Νομίζω ότι ο «Θείος Βάνια» αφορά ακόμη και σήμερα, παρόλο που είναι γραμμένο 120 χρόνια πριν και γι’ αυτή τη διαχρονικότητά του, ορίζεται ως κλασσικό», καταλήγει.

Βαρβάρα Καζαντζίδου
 

*φωτογραφία αρχείου

Comments: 0

Your email address will not be published. Required fields are marked with *