Ελλαδα

“Είναι ωραίο να γερνάς όμορφα” τονίζει ο ηθοποιός Θανάσης Δόβρης


“Είναι ωραίο να γερνάς όμορφα, να διαπραγματεύεσαι το τέλος με χαρά, μ’ έναν θρησκευτικό θαυμασμό γι’ αυτό το δώρο της ζωής που σου δόθηκε”.

Για τις απόψεις του για την εξωτερική ομορφιά – το θέμα, το οποίο σε ένα πρώτο επίπεδο πραγματεύεται η θεατρική παράσταση “Ο Άσχημος” στην οποία πρωταγωνιστεί και για τη συνθήκη της άδολης εμπιστοσύνης, την οποία θεωρεί τη μεγαλύτερη πρόκληση στη διαδικασία προετοιμασίας ενός έργου – μιλά σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο ηθοποιός-σκηνοθέτης Θανάσης Δόβρης.

“Ο ρόλος λατρεύεται μόνο αν έχει προηγηθεί ο γάμος της συνεργασίας” υπογραμμίζει, χαρακτηρίζει τη θεατρική σκηνή “προσωπικό καθρέφτη” και εκτιμά ότι “η πρόβα θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν παράσταση και η παράσταση σαν πρόβα”.

Η μαύρη κωμωδία του Γερμανού Marius Von Mayenburg σε μετάφραση και σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου Tempus Verum-Εν Αθήναις, Δημήτρη Λάλου κάνει πρεμιέρα αύριο, Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου στην Αθήνα.

Στο έργο που ανέβηκε πρώτη φορά στο Βερολίνο το 2007, ο Λέττε, τον οποίο υποδύεται ο Θανάσης Δόβρης, είναι άσχημος. Αλλά δεν το ξέρει. Όταν άλλοι του επισημαίνουν την ασχήμια του, αποφασίζει ν’ αλλάξει το πρόσωπό του. Όταν αφαιρούνται μετά την επέμβαση οι επίδεσμοι από το πρόσωπό του αντιλαμβάνεται τι σημαίνει να είναι κάποιος ακαταμάχητα όμορφος. Όλοι θέλουν να του μοιάσουν.

Η εμμονή της κοινωνίας μας με την εξωτερική ομορφιά, αλλά και το δυσάρεστο πρόσωπο του καπιταλισμού και η ανθρώπινη μοναξιά είναι τα ζητήματα που θίγονται στην κοινωνική σάτιρα “Ο Άσχημος”.

Ακολουθεί η συνέντευξη του πρωταγωνιστή της παράστασης Θανάση Δόβρη στο ΑΠΕ – ΜΠΕ και στην Κατερίνα Γιαννίκη

Ερ: Πώς προέκυψαν η υποκριτική και η σκηνοθεσία στη ζωή σας;

Απ: Η υποκριτική προέκυψε προφανώς από κάποια μυστική παθολογία μου. Η σκηνοθεσία προέκυψε πριν από δυόμιση χρόνια, τυχαία, με το ΓΚΙΑΚ. Μάλλον από την ανάγκη μου να έχω τη δυνατότητα να βλέπω κάποια από αυτά τα εκπληκτικά παράδοξα πλάσματα που ζουν πάνω στη σκηνή, τους ηθοποιούς που καίγονται.

Ερ: Ποιος είναι ο ρόλος που αγαπήσατε περισσότερο και γιατί;

Απ: Αγαπώ τις συνεργασίες. Όλες μου τις συνεργασίες, πλην ελαχίστων, τις αγαπώ. Ο ρόλος λατρεύεται μόνο αν έχει προηγηθεί ο γάμος της συνεργασίας. Αδυναμίες μου: τα «Οστέα Ξηρά Σφόδρα» με τον Περικλή Μουστάκη, ο «Βυθός» με τον Κωστή Καλλιβρετάκη, o Βασίλης Μαυρογεωργίου που συνεννοούμαστε με κλειστά μάτια, το «Γκιακ» με την Έυη Σαουλίδου, τον Γρηγόρη Ποιμενίδη, τον Σωτήρη Τσακομίδη και τον Στέλιο Ιακωβίδη.

Ερ: Ποιος σας προσέγγισε για τον ρόλο στο θεατρικό έργο «Ο Άσχημος»; Ποιες ήταν οι πρώτες σας εντυπώσεις από το κείμενο;

Απ: Ο σκηνοθέτης μου Δημήτρης Λάλος, μου μίλησε για το συγκεκριμένο έργο και τον ομώνυμο ρόλο. Μόλις το διάβασα, σκέφτηκα ότι είχα στα χέρια μου ένα σπουδαίο έργο. Ένα άκρως θελκτικό κείμενο για έναν ηθοποιό.

Ερ: Ποια στοιχεία του χαρακτήρα που υποδύεστε επιλέξατε για να χτίσετε τον ρόλο; Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη διαδικασία;

Απ: Η μεγαλύτερη πρόκληση σε οποιαδήποτε διαδικασία, οποιουδήποτε θέλει να ανεβάσει ένα έργο είναι η συνθήκη της άδολης εμπιστοσύνης. Απλώς αφέθηκα στον συγγραφέα και τον σκηνοθέτη. Δεν έχω ιδέα ποια είναι τα στοιχεία του ήρωα. Το μόνο που μπορώ να αναγνωρίσω είναι τον καταιγιστικό ρυθμό του Λόγου του κειμένου.

Ερ: Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στην απόδοση του ρόλου, του χαρακτήρα του ήρωα;

Απ: Δυσκολίες στο «χτίσιμο του ρόλου» υπάρχουν πάντα σε όλους τους ρόλους από καταβολής θεάτρου. Στην ουσία είναι οι δυσκολίες – σωματικές και ψυχικές- του ίδιου του ηθοποιού ως ανθρώπινου όντος. Η σκηνή είναι ένας προσωπικός καθρέφτης.

Ερ: Το έργο πραγματεύεται την εμμονή της κοινωνίας μας με την εξωτερική ομορφιά, ποια είναι η δική σας θέση για τη μάχη διατήρησης της νεότητας με κάθε τίμημα;

Απ: Σ’ ένα πρώτο επίπεδο, ναι, το έργο πραγματεύεται τη συνθήκη της εξωτερικής ομορφιάς. Βέβαια το έργο προχωρά πολύ βαθύτερα. Δεν ξέρω, είναι ωραίο να γερνάς όμορφα, να διαπραγματεύεσαι το τέλος με χαρά, μ’ έναν θρησκευτικό θαυμασμό γι’ αυτό το δώρο της ζωής που σου δόθηκε. Αυτά βέβαια τα θέματα είναι τόσο προσωπικά και εμείς οι άνθρωποι πια τόσο αιώνιοι και πολύπαθοι…

Ερ: Ποια είναι η σχέση σας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Στις πλατφόρμες στο διαδίκτυο προβάλλονται όμορφα πρόσωπα μεν πανομοιότυπα δε, χωρίς ταυτότητα. Η απώλεια ταυτότητας είναι ένα ακόμη θέμα του έργου;

Απ: Είμαι ενεργός στο FΒ και όλα αυτά τα Big Brother παιχνίδια που είναι ναυαρχίδες του κομφορμισμού. Θα σας πω κάτι που έχει γράψει ο Ζygmunt Bauman: «O θρίαμβος του ατομικισμού κατά τη μετανεωτερικότητα οδήγησε τελικά στον θάνατο το αυτόνομο άτομο της νεωτερικότητας και έβαλε στη θέση του ένα άλλο, ανίκανο να εμπιστεύεται και να δεσμεύεται, βουτηγμένο στον κομφορμισμό και τον φόβο».

Ερ: «Στην περίπτωσή σας θα ‘πρεπε να χτίσω ολόκληρο το πρόσωπο από το μηδέν» είναι η διαπίστωση του πλαστικού χειρουργού στο θεατρικό έργο. Πόσο επηρεάζει η συγκεκριμένη κρίση τον πρωταγωνιστή, ποια είναι η αντίδρασή του και ποια μπορεί να είναι η ευρύτερη σημασία της;

Ο Λέττε χάνει τον κόσμο κάτω απ΄ τα πόδια του, όταν του λένε ότι πρέπει να αλλάξει το πρόσωπό του, δηλαδή τη μόστρα του, το στίγμα του. Οι νόμοι που επιτάσσει η αγορά, ο θρίαμβος του υλισμού, η κυρίαρχη τάση της κοινωνίας για όλο και λιγότερη εμπιστοσύνη στο ιδιαίτερο, το αυτόφωτο. Ψήφο στο φασόν με οποιοδήποτε περιτύλιγμα. Ευκολύνεται ο έλεγχος έτσι.

Ερ: Πώς αισθάνεστε μέρες και ώρες πριν από την πρεμιέρα μιας παράστασης, ακολουθείτε κάποια βήματα για να διαχειριστείτε το άγχος;

Απ: Επειδή δουλεύω πάντα, η περίοδος των παραστάσεων έχει αφομοιωθεί από την περίοδο των προβών. Πιστεύω πάντως ότι η πρόβα θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν παράσταση και η παράσταση σαν πρόβα. Πρέπει κάθε φορά να βρίσκεις κάτι, σε οποιαδήποτε συνθήκη. Το μοναδικό άγχος είναι του οικοδεσπότη που ανοίγει το σπίτι του στον καλεσμένο.

Ερ: Υπάρχει κάποιο έργο που θα θέλατε να σκηνοθετήσετε;

Απ: Ναι υπάρχει και είναι οι «Ευτυχισμένες μέρες» του S.Beckett, που θα ανέβει τέλος του Φλεβάρη στο Skrow Theater. Θα έχω τη χαρά να βλέπω πάνω στη σκηνή δύο ανθρώπους που με συγκινούν βαθιά, ο καθένας τους για διαφορετικούς λόγους.

Ερ: Ποιες συμβουλές θα δίνατε σε κάποιον που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα είτε ως ηθοποιός ή ως σκηνοθέτης; Τι θα ευχόσασταν να γνωρίζατε στην αρχή της καριέρας σας, το οποίο τώρα γνωρίζετε;

Απ: Φυσικά και δεν έχω να δώσω καμία συμβουλή στους νέους ηθοποιούς. Το μόνο που μπορώ να τους ευχηθώ είναι καλή δύναμη και καλή τύχη. Για τους σκηνοθέτες, δε, δεν έχω ιδέα… ίσως όταν τους δίνεται η δυνατότητα να δοκιμάζουν τη σκηνή, θα έχει πλάκα! Δεν εύχομαι να ήξερα τίποτα ως πιτσιρικάς, που τώρα υποτίθεται ότι ξέρω. Είναι ωραίο το ταξίδι έτσι όπως είναι. Φυλάχτηκα, όσο μπορούσα.

Στην παράσταση “Ο Άσχημος” που κάνει πρεμιέρα αύριο 12 Δεκεμβρίου στο Tempus Verum-Εν Αθήναις, στο Γκάζι παίζουν οι Θανάσης Δόβρης, Βάσω Καβαλιεράτου, Συμεών Τσακίρης, Μιχάλης Βρεττός. Το κείμενο είναι του Marius Von Mayenburg, η μετάφραση – σκηνοθεσία του Δημήτρη Λάλου, τα σκηνικά της Ιωάννας Πλέσσα, τα κοστούμια της Κρίστελ Καπερώνη και η πρωτότυπη μουσική του Μίνωα Μάτσα. Οι παραστάσεις είναι Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00.

Ο Θανάσης Δόβρης σπούδασε υποκριτική στη δραματική Σχολή του Β. Διαμαντόπουλου και στο θέατρο έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο Σάκης Σερέφας και ο Θοδωρής Γκόνης. Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί με τους Ιεροκλή Μιχαηλίδη «Ζητείται ψεύτης», Γιάννη Οικονομίδη «Μαχαιροβγάλτη», Νίκο Παναγιωτόπουλο «Αθήνα – Κωνσταντινούπολη», Αγγελική Αντωνίου «Έντουαρντ» και έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές.

Ο Marius Von Mayenburg είναι σκηνοθέτης, μεταφραστής και δραματουργός, μόνιμος συνεργάτης της βερολινέζικης Schaub?hne. Το έργο “Ο Άσχημος” (πρωτότυπος τίτλος Der H??liche) έχει ανέβει σε θεατρικές σκηνές του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης.

Comments: 0

Your email address will not be published. Required fields are marked with *